Positief blijven!

29 april, om 03:00 uur ging mijn wekker. Ein-de-lijk was het zo ver. Met mijn veel te grote roze koffer en mijn blauwe handbagage koffertje stapte ik in de auto. Helemaal klaar voor mijn avontuur. Eindelijk ging ik voor 2.5 maand naar Spanje (Benalmadena)  om stage te lopen in een hotel. En ik had er echt heel veel zin in. Ik ben 18 jaar en studeer manager-ondernemer horeca aan het Alfa-College in Hardenberg. Na veel informatie en gesprekken op school ging ik met mijn klasgenootje en super goede vriendin Demi naar Spanje voor een van onze laatste stages voor de opleiding.

SLECHT NIEUWS

Helaas toen we eenmaal onderwerg waren hoorden we op de radio geen goed nieuws. Er was een stroomstoring op Schiphol. De grootste aller tijden, en dat precies op deze dag. Alle afslagen naar Schiphol werden afgezet, ik en mijn ouders waren er net voor. Demi en haar ouders zagen alles afgesloten worden. Eenmaal op Schiphol bleek (wat al te verwachten was), dat onze vlucht gecanceld was. En als we zouden omboeken bij de zelfde maatschappij konden we pas 5 mei vliegen. Hier hadden we dus echt geen zin in, aangezien we er helemaal klaar voor waren. Toch bleven we positief. We hebben apps en sites bekeken en zo zijn we op plan B gekomen. Ondertussen dat we naar een plan B keken was Demi nog onderweg naar Schiphol en waren we hierover om de 5 minuten aan het bellen. Toen Demi ook op Schiphol aangekomen was hebben we wat anders geboekt. Namelijk vanaf Brussel met de TGV naar Parijs en vanaf Parijs met het vliegtuig naar Malaga. Waar we dus eerst om 07.50 vanaf Amsterdam zouden vliegen zaten we nu om 16.15 in de TGV en rond 20:30 in het vliegtuig.

HET VERVOLG

Het begon allemaal dus al goed.. Maar ook hier hebben we natuurlijk weer van geleerd. Maar dit was nog lang niet alles wat we de eerste week mee gingen maken. Zo kwamen we de eerste schooldag, 30 april, te laat omdat we het niet konden vinden, vlogen de stoppen er af toen we een pizza in de oven wilden doen (Dankzij Demi zaten we gauw weer met elektriciteit.) en hadden we ons zelf buitengesloten. Of nouja, eigenlijk had ik ons buiten gesloten.

Demi en ik hadden ons klaargemaakt om boodschappen te doen. Ons werd geadviseerd om naar de Aldi te gaan dus dit deden we ook. Inmiddels doen we het al ergens anders omdat we dan minder heuvels op hoeven haha. Maar ons huis is zoals veel huizen in Spanje erg goed beveiligd. Tralies voor de ramen etc. En op alles zit dus een slot. Dus ook op de slaapkamer. We hadden besloten de sleutel van de slaapkamer op het nachtkastje te leggen. Dus toen we boodschappen gingen doen gooide ik zonder na te denken de slaapkamerdeur achter mij dicht. Eenmaal terug met volle tassen kwamen we hier achter. Ik kon wel lachen en huilen tegelijk, onze huisbaas had ons de enige sleutel gegeven die ze van dit appartement had en al onze spullen en belangrijke dingen lagen in de slaapkamer.

MIJN REDDER

Na veel pogingen met haarspeldjes en messen, kwam Demi op een ander idee. We hebben namelijk een zwembad en daar lag ook een net en een bezem bij om het schoon te houden. Het raam kon van de buitenkant open, dus 1 + 1 = 2. Demi pakte de bezem en ik drukte met wat moeite het schepnet door de tralies. Maar nu moesten we nog de sleutel goed in het netje zien te vegen hahaha. Na even elkaar aankijken en lachen besloten we het in 1 snelle beweging te moeten doen. We hadden toch niks te verliezen eigenlijk. En inderdaad na een snelle veeg zat de sleutel in het net. Na heel voorzichtig te doen hebben we het netje met sleutel (!!) naar buiten zien te krijgen.

En zo hebben we nog wel veel meer dingen waar ik achteraf om moet lachen. Toen ik bijvoorbeeld een rat weg wilde jagen die op een muurtje bij onze tuin zat. Ik dacht die is zo weg. Maar in plaats daarvan kwam die juist mijn kant op. Achteraf was dit echt hilarisch maar toen ben ik gillend naar binnen gerend.

NOOIT WILLEN RUILEN

Dit soort dingen blijven mij denk ik voor altijd bij. Al is dit nog lang niet alles. Als ik alles zou moeten opschrijven ben ik morgen nog bezig denk ik. Toch zou ik mijn tijd hier en alles wat we meemaken voor geen goud willen ruilen. Ik heb het onwijs naar mijn zin. Ik vind de Spaanse rust en de lieve behulpzame mensen echt super. Het leven in Spanje lijkt nooit echt saai te zijn. Bedankt Joost en Joyce voor deze geweldige tijd!