Mijn avontuur

Hola mensen, Ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben Joyce Visser uit Workum (Friesland) en ik ben kapster in opleiding en ben 3 maanden naar Spanje geweest om stage te lopen. Het is alweer een tijdje geleden dat ik een blog heb geschreven. Tijdens mijn stage in Spanje, schreef ik elke week een blog en plaatste die op Facebook zodat mijn familie en vrienden mijn avontuur een beetje konden volgen.

Nu ben ik door JongLeren.es gevraagd nog een keer een blog te schrijven voor jullie. En daar zei ik natuurlijk ‘ja’ op, want ik wil jullie graag vertellen wat ik ervan vond en een een paar herinneringen met jullie delen. Als ik alles zou moeten vertellen dan heb ik elf blogs bij elkaar, dus ik zal proberen het een beetje kort houden.

Het begin

1 september 2018 stapte ik in het vliegtuig om voor tien weken naar Zuid-Spanje te gaan voor mijn buitenlandse stage. Toen had ik nog geen idee wat me allemaal te wachten stond. We werden gelijk goed opgevangen door de studenten die er ook allemaal net een paar dagen waren. De eerste avond zijn we gelijk met z’n allen op stap gegaan en het voelde of we elkaar al jaren kenden.

In een hele korte tijd hebben we een goede band opgebouwd en natuurlijk was er wel eens een meningsverschil, maar goed wat wil je als je elkaar drie maanden bijna elke dag ziet en over de vloer hebt. We hebben veel dingen samen gedaan, vaak stappen in Fuengirola of Málaga, daarna zondags lekker de hele dag op het strand liggen, uitstapjes naar Málaga en andere plekjes, samen koken en uit eten, horrorfilms tot laat kijken en met z’n allen tot diep in de nacht zitten te kletsen wat vaak afliep met een theedoeken-gevecht en dan stormden we om 04:00 uur ‘s nachts het hele appartement door achter elkaar aan.

We sliepen ook vaak even ergens anders als dat wat dichter bij de plek was waar we uitgingen of gewoon voor de gezelligheid. En wat hebben we gelachen met z’n allen! Ook Skypten we regelmatig met familie en vrienden en iedereen kletste gezellig mee, want in Spanje was het net of we een familie waren.

De stage

Maar nu over waar het eigenlijk om draait; stage lopen in het buitenland. Ik weet nog goed de eerst keer dat ik de salon binnenstapte. De eerste dingen die ik dacht waren: “Wow wat groot”, “echt een eigen stijl” en “ik ben zo blij dat ik hier mag stage lopen”.  

We hadden een groot team op de werkvloer dat bestond uit 6 mensen. En als je dan nagaat dat er nog twee stagiaires bij liepen, was het soms zo druk, maar wow wat ben ik blij dat ik in deze salon stage heb mogen lopen. Ik zou het zo weer doen. Onze collega’s namen altijd de tijd om ons dingen uit te leggen en ons te helpen, vaak mochten we hun haar doen of andersom als we ons al eens verveelden.

Voor ik naar Spanje ging, kreeg ik van veel mensen te horen dat ze dachten dat ik daar niet veel zou mogen gaan doen. Ik heb daar toen geen antwoord op gegeven, want wie wist nou wat er zou gebeuren? En ik kon na twee weken al allemaal foto’s van dingen die ik in de salon had gedaan in mijn blogs zetten; wassen, verven, drogen en opsteken. Ik heb ook echt veel dingen geleerd. Onze baas nam zelfs bijna elke donderdag na sluitingstijd, tijd voor ons. Dan namen wij een model mee en dan hielp hij ons.

Onze band was ook goed met de collega’s, met name omdat Petro, onze baas, Nederlands was en de meeste collega’s ook goed Engels spraken. Ik was altijd aan het ouwehoeren met ze en andersom nog erger, want ik was daar de jongste dus ik ging veel in op wat ze zeiden. Ze hebben zoveel grapjes met me uitgehaald, ik heb ze allemaal opgeschreven in mijn blogs om iedereen in Nederland mee te laten genieten. Goh wat mis ik die mensen daar, ze hebben echt een plekje in mijn hart voor altijd.

Ik zeg het nog elke keer als iemand naar mijn Spanje-avontuur vraagt, de ervaring was geweldig, die pakt niemand mij meer af, ik stap zo weer het vliegtuig in.

Langer blijven???

Er waren natuurlijk ook wel eens mindere dingen, we hadden soms wel eens probleempjes met de accommodatie, dat er dingen best oud waren en kapot gingen. Of appjes die we kregen van de huisbaas, maar dan zit je met de taal want om te communiceren sprak je dan beide een andere taal en dat kwam soms wat bot over. Gelukkig kwam dit allemaal uiteindelijk wel weer goed, want dan belden we met JongLeren.es en die hebben ons goed geholpen in die situaties. Joost, Joyce & Jackie van JongLeren waren altijd wel te bereiken en voor alles kon je bij hen terecht, daar zal ik geen slecht woord over zeggen.

Als ik heel eerlijk ben, had ik heel graag langer gebleven, net zoals vele andere studenten die voor 6 maanden gingen. Echt om nog meer ervaring op te doen daar. 10 weken is net iets te kort vind ik, maar goed die 10 weken die ik daar heb gehad, heb ik wel goed geleefd. Wat een herinneringen heb ik gemaakt! Als ik mijn blogs teruglees, denk ik soms: “Huh was dat nog maar in week 2”, en ben ik zo blij dat ik dit avontuur heb mogen beleven. Ik kan echt zeggen dat ik trots ben op mezelf, want ik heb dit maar even geflikt. Daarnaast ben ik ook trots op mijn vrienden, de meesten zitten daar op het moment dat ik deze blog schrijf nog in hun laatste weken. Wat ben ik blij dat ik ze straks weer kan zien.

En voor de mensen die twijfelen om op buitenlandse stage te gaan en de kans krijgen, ik zou zeggen: “Doe het echt! Het is zo’n mooi avontuur, dat wil je niet missen”.  

Adios amigos

Joyce Visser