Yo estudiante de enfermería

‘Yo estudiante de enfermería’ (Ik ben een verpleegkunde student), een zin die ik op één dag wel tien keer uitspreek! Dit omdat patiënten op mijn afdeling komen en gaan en familieleden vaak toch wel nieuwsgierig zijn naar wat die blonde meid met blauwe ogen bij mijn moeder/vader/zoon/dochter/opa/oma/broer/zus en ga zo maar door, aan bed moet.

Dus jij loopt stage in een ziekenhuis in Málaga? ‘Wauw wat gaaf zeg, en vast mooi weer?’ Ja het is zeker gaaf! Mooi weer kan het zeker wezen! Vandaag laat de zon zich even niet zien maar de regen helaas wel. Nu lekker warm binnen zitten onder een dekentje met een laptop op schoot om een blog te schrijven, want dat is mij gevraagd om te doen. De lezer een kijkje geven in mijn Spaanse stagetijd vind ik supertof, maar ook lastig… Ik zit al uren te staren naar nog maar een kwart getypt wit vierkant. Waar moet ik beginnen?

ERVARINGSVERHALEN

Uit ervaring weet ik dat de lezers vaak échte verhalen willen lezen en horen, niet alleen alle lezers, maar ook de mensen die weten dat ik in de zorg werk, willen negen van de tien keer altijd weten wat ik nou precies meemaak. Ze hebben vaak al een oordeel klaar. “Zeker konten en piemels wassen?” Wie van de mensen die in de zorg werkt, herkent deze vraag nou niet? Moet ik daarover schrijven? Of liever over het feit dat ik een pees op iemand zijn voet kan zien… of over decubituswonden, zo groot dat je bij wijze van spreken, er een vuist in kan stoppen?

BELEVING

Wat je als medewerker in de zorg meemaakt, is zoveel meer dan konten en piemels wassen, het is vaak niet te verwoorden… achter een verhaal zitten nog honderden wegen die bewandeld worden in het hoofd van de persoon die in de zorg werkt. Échte verhalen die sommige mensen alleen maar willen lezen kan ik je niet geven, want ik vind dit respectloos. Achter ieder verhaal zit een persoon zoals jij en ik. Want zou jij het leuk vinden als een verpleegkundige, die zo lief tegen jou doet, over jou praat op een verjaardag? Nee toch?

WERKZAAMHEDEN

Dagdiensten lopen hier om 08:00 uur tot 15:00 uur en daarna begint de avondshift die tot 08:00 uur in de morgen duurt. Vanmorgen, na 20 minuten berg op berg af te hebben gefietst en me te hebben omgekleed in de kelder, ben ik met de lift naar mijn afdeling gegaan. Eindelijk aangekomen op de afdeling was het eerste dat voor mij uitging een grote houten lijkkist. Alle lampjes gingen bij mij branden, is er een patiënt overleden?? De overdracht bevestigt mijn gevoel en inderdaad, de patiënt is overleden in de nacht.

De ochtend vervolgt en ik ga de vitale functies bij patiënten meten. Ik kom uit een kamer en zie de dokter met een familie praten, plots beginnen ze te huilen. Mijn gevoel weet genoeg en ben verder gegaan met het meten van de vitale functies, want ik weet dat er nog 34 andere patiënten zijn die mijn hulp goed kunnen gebruiken. De ene meneer moet een nieuwe intraveneus infuus krijgen, de ander een nieuwe katheter, weer een andere patiënt een nieuwe sonde. O, die patiënt heeft zojuist het infuus eruit getrokken… en zo gaat het maar door! Aangekomen bij de kamer, waar de dokter en de familie vijf minuten geleden stonden bevestigt het gevoel dat ik kreeg bij het zien van hun gesprek, meneer is overleden.

COMMUNICATIE

‘Dus bij het zien van een gesprek weet jij voldoende?’ Ja, ik weet dan voldoende. De communicatie qua houding van personen zijn hier en in Nederland hetzelfde. Welke taal je ook spreekt, ieder mens heeft een lichaam van vlees en bloed. Dat vind ik zo mooi aan dit beroep! Geloof mij, ik spreek na twee maanden nog steeds geen vloeiend Spaans, maar het is al wel erg gegroeid. Het verstaan kan ik steeds beter maar het praten blijft nog lastig voor mij. Hoe ik dan kan werken met mensen waarvan ik de taal amper spreek, vraag jij je misschien af?

CONCLUSIE

Soms is non verbale communicatie voor de patiënten zoveel meer dan woorden. Een gebaar, een blik, even zitten naast een bed, hand vasthouden, een glimlach of een groet werpt in alle landen dezelfde vruchten af! En dat bewijst ook weer dat je ook stage kunt lopen in het buitenland, ook al spreek je de taal niet vloeiend.

Wil of ga jij deze uitdaging ook aan? Het zal zo zijn ups en downs kennen. Het leven gaat immers niet alleen over rozengeur en maneschijn, maar je wordt hier zeker sterker door!

Iedereen kan het, als je er maar in blijft geloven!

Heel veel liefs, Birgit van Drie